حاضرآماده‌های مارسل دوشان از مهم‌ترین نقاط عطف در هنر مدرن به شمار می‌آیند، زیرا با انتقال اشیای روزمره و صنعتی از بافت کارکردی خود به فضای هنر، پرسشی بنیادین را درباره ماهیت اثر هنری پیش می‌کشند. در این آثار، اشیایی که پیش‌تر در شبکه‌ای از کارکردهای ابزاری قرار داشته‌اند، بدون دگرگونی صناعی محسوس همچون اثر هنری عرضه می‌شوند. این وضعیت مسئله‌ای فلسفی را پیش می‌کشد: مرز میان شیء، ابزار و اثر هنری کجاست و چگونه می‌توان تبدیل ابزار به اثر هنری را فهم کرد؟ این مسئله در پرتو تأملات مارتین هیدگر درباره شئ، ابزار و اثر هنری اهمیت بیشتری می‌یابد؛ فیلسوفی که در آثاری چون «وجود و زمان» و «سرآغاز کار هنری» به تحلیل هستی‌شناختی این مفاهیم پرداخته است. هدف این پژوهش تبیین نسبت میان حاضرآماده‌های مارسل دوشان و هنراندیشی هیدگر و روشن‌کردن امکان فهم گذار ابزار به اثر هنری در چارچوب مفاهیم هیدگری است. بر این اساس، پرسش اصلی مقاله چنین صورت‌بندی می‌شود: حاضرآماده‌های مارسل دوشان از خلال هنراندیشی هیدگر چگونه قابل فهم‌اند و تبدیل ابزار به اثر هنری در این چارچوب چه معنایی می‌یابد؟ روش پژوهش حاضر بر پدیدارشناسی هرمنوتیکی استوار است و از طریق تحلیل مفهومی متون هیدگر و خوانش تفسیری آثار دوشان انجام می‌شود. داده‌های این مطالعه از طریق مطالعات کتابخانه‌ای گردآوری شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که دوشان با تعلیق کارکرد ابزاری اشیا و خارج‌کردن آن‌ها از شبکه سودمندی، وضعیتی پدید می‌آورد که در آن شیء از مرتبه ابزار صرف فراتر رفته و در افق گشودگی اثر هنری قرار می‌گیرد. از این منظر، حاضرآماده‌ها امکانی برای فهم تازه نسبت ابزار، حقیقت و اثر هنری در پرتو هنراندیشی هیدگر فراهم می‌کنند.