به دنبال بحران محیط­زیست در جهان معاصر، آموزش­های زیست­محیطی بر پایه هنر محیطی، در بسیاری از کشورهای پیشرو، نقش برجسته‌ای در آموزش مفاهیم و موضوعات زیست محیطی و توسعه پایدار پیدا کرده است. پژوهش حاضر به منظور گسترش و توسعه مباحث بینارشته­‌ای هنر محیطی و محیط‌­زیست، درصدد است تا مبانی نظری برای تعامل میان دانشمندان محیط‌­زیست و هنرمندان هنر محیطی در عرصه بین‌­المللی را مورد مطالعه قرار دهد و بر این اساس با مروری بر تجارب­ زیست‌محیطی بر پایه هنر‌های محیطی در کشورهای پیش‌رو به بررسی این مسئله بپردازد که: چگونه از طریق تجربه‌های هنر محیطی می‌­توان ارتباط با طبیعت را در کودکان توسعه داد و تفکر اکولوژیکی را در آنان تسهیل نمود؟ و به نوعی همکاری جهانی در این راستا رسید؟ با بررسی انجام شده طی این پژوهش مشخص گردید هنر محیطی پتانسیل تبدیل شدن به ابزاری مناسب در جهت اهداف آموزشی مفاهیم و بایسته‌‌های محیط زیست برای کودکان را داراست. لذا آموزش‌‌های زیست محیطی بر پایه هنر محیطی الگویی بسیار مناسب و متناسب برای کودکان در جهت تعامل پایدار با طبیعت و ارتقا سواد و اخلاق زیست محیطی و در نهایت تربیت کودکانی دوستدار طبیعت معرفی می‌شود. همچنین بسیاری از شیوه‌‌های آموزشی زیست‌محیطی بر پایه هنر محیطی که در سطح بین‌المللی به کار می‌رود در ایران قابل اجرا است، مشروط بر این‌که با شرایط اجرایی و سازمانی، اجتماعی، زیستی و ارزش‌های ملی و قوانین موجود در کشور سازگار باشند. پژوهش حاضر از لحاظ هدف پژوهشی، کاربردی و از نوع توصیفی و تحلیلی و با بهره‌گیری از رویکرد پژوهش‌های میان رشته­‌ای و در پرتو منابع دست اول پژوهشی و از طریق مطالعه منابع کتابخانه‌ای و اسنادی و بررسی و ترجمه متون انجام گرفته است. در این پژوهش، سعی بر آن است مهمترین و تاثیرگذارترین توانمندی‌‌های هنر محیطی در جهت تربیت کودکان دوستدار طبیعت و کنشگر بررسی و معرفی شود.