از سال ۱۳۲۷ ه.ش با تجدید حیاتِ دوباره‌ی سینمای ایران، فعّالیّت خطّاطان و نقّاشان در این حوزه گسترده‌تر شد. در دهه‌ی 1340 ه.ش محسن دوَلّو، علی‌اکبر صادقی و عبّاس مظاهری از شناخته‌شده‌ترین هنرمندان طراح پلاکارد و سردرهای سینمایی در ایران بودند. محسن دوَلّو علاوه‌بر کاریکاتور در زمینه‌ی‌ طراحی پوستر برای‌ سینماها و ساخت‌ دکور برای‌ تئاتر نیز فعّالیّت‌ می‌کرد. بسیاری از پوسترهای فیلم‌ ساخته شده در اواخر دهه ۳۰ ه.ش و دهه ۴۰ ه.ش سینمای ایران با امضای دوَلّو به یادگار مانده است. او در این دهه نزدیک به ۱۰۰ پوستر و سردر سینمایی طراحی کرد. اما پس از انتشار مجله‌ی کاریکاتور، فعّالیّت خود را در عرصه‌‌ی طراحی پوستر سینمایی محدود نمود به طوری که آخرین پوسترهای سینمایی او در سال ۱۳۴۹ طراحی شدند. پژوهش حاضر باهدف معرّفی محسن دوَلّو، نگاهی به فعّالیّت‌های این هنرمند در حوزه‌ی طراحی پلاکارد و پوستر‌های سینمایی دارد و از این‌رو در پی یافتن پاسخ به این سؤال است که: پوسترهای سینمایی محسن دوَلّو دارای چه ویژگی می‌باشند؟ این پژوهش که با روش توصیفی تحلیلی صورت پذیرفته از منظر هدف، توسعه‌ای است و از منظر داده، کیفی به شمار می‌آید. روش یافته‌اندوزی، بهره‌گیری از اسناد مکتوب و منابع معتبر اینترنتی است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که پوسترهای سینمایی محسن دوَلّو با تکیه‌بر قدرت دست در نقّاشی، پرداخت دقیق جزئیات، تایپوگرافی خلّاقانه و با تأکید بر عنصر تصویری چهره و بدن بازیگران تولیدشده است. ترکیب‌بندی اغلب آثار او به تقلید از پوسترهای آمریکایی، چیدمان پرتره‌ها بود و حضور ایده در پوسترهای او کم‌تر به چشم می‌خورد.