امروزه آموزش‌ غیر رسمی رشته­های هنرهای تجسمی، به شکلی گسترده و متنوع ارائه می­گردد. در واقع حضور این آموزش به حدی است که نمی‌توان اثرگذاری آن‌ها بر نظام آموزش عالی ایران را کم اهمیت تلقی کرد. آموزش غیر رسمی رشته­های هنرهای تجسمی شامل این موارد است: 1-نقاشان تجربی که اصطلاحاً نقاشان بازاری نامیده می‌شوند و این شیوه را یاد می‌دهند. 2-آموزشگاه‌های کنکور هنر که دوره‌های آمادگی جهت شرکت در آزمون ورودی دانشگاه‌های هنر در مقاطع تحصیلی مختلف را برگزار می‌کنند.3- آموزشگاه‌های هنری آزاد که به استانداردهای موجود در دانشگاه‌ها نزدیک‌تر می‌باشند و اغلب توسط هنرمندان تثبیت­‌شده و در برخی موارد توسط هنرمندانی تأسیس می‌شوند که در دانشگاه‌ها نیز تدریس می‌کنند. 4- آموزشگاه‌های هنری آزاد که صرفاً در حوزۀ نظری هنر نظیر تاریخ هنر، فلسفه هنر، نقد هنر و... فعالیت دارند. در این راستا پژوهش حاضر تلاش دارد، تا تطبیق و ارتباط میان ارائۀ دانشگاهی رشته­های هنرهای تجسمی و آموزش غیر رسمی رشته­های مذکور را مورد بررسی و مطالعه قرار دهد. پژوهش حاضر با این پرسش روبه­رو است که ارائۀ رشته­های هنرهای تجسمی در حیطه­های آموزش غیر رسمی و آموزش دانشگاهی چگونه قابل مطالعه است؟ روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی می‌باشد. همچنین جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از شیوۀ تجزیه و تحلیل کیفی بهره گرفته شده‌است. در این پژوهش اطلاعات به صورت کتابخانه‌ای گردآوری و در جهت پاسخگویی به سوال پژوهش ساماندهی شده‌اند. چنانچه از بررسی و تطبیق ارائۀ رشته­های هنرهای تجسمی در آموزش رسمی و غیررسمی بر می­آید، افزون­بر هدف محتوای آموزشی  توسط وزارت علوم، تحقیقات و فناوری مشخص می­گردد. این مسئله بر مؤلفه­های دیگر نیز مؤثر است. این در حالی است که بخش عمده­ای از  آموزش غیر رسمی مبتنی بر تجربیات استاد و ترجیح و اولویت متقاضی است.