شاهنامه‌ی فردوسی، مجموعه‌ای از داستان‌ها با عناصر ساختاری جهان‌ شمولی است که مفهوم تراژدی در بسیاری از آن‌ها در انطباق با اندیشه‌ی ارسطویی، شکل‌ دهنده‌ی بخشی از درون‌مایه‌ی این گنجینه‌ی ادبی ارزشمند است. هم‌نشینی شاهنامه با هنر نگارگری منجر به خلق آثاری درخشان و ارزنده همچون شاهنامه‌ی تهماسبی در تاریخ نگارگری شده است و بار تراژیک داستان‌ها به پیچیدگی و غنای فرهنگی در نگارگری‌ها کمک کرده‌ است. در تشریح تراژدی علاوه بر ارسطو فیلسوفانی دیگر چون هگل به ارائه‌ی افکار و نظریات خود پرداخته‌اند. پژوهش حاضر به این پرسش پاسخ خواهد گفت که تحلیل نگاره‌های فریدون و پسرانش در شاهنامه‌ی تهماسبی با توجه به مؤلفه‌های تراژدی از منظر هگل چگونه است؟ هدف از نگارش این مقاله، شناخت مؤلفه‌های تراژدی از منظر هگل و تطبیق آن با نگاره‌های مربوط به داستان فریدون و پسرانش از شاهنامه‌ی تهماسبی است تا وجهی جدید از این نگاره‌ها با انطباق بر الگوی هگلی ارائه گردد. دلیل انتخاب این نگاره‌ها رعایت سیر توالی تراژیک در آن‌هاست. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی - تحلیلی است و گردآوری اطلاعات به ‌صورت کتابخانه‌ای بوده است. نتایج حاصل از تحقیق نشان می‌دهد که نگاره‌های داستان مذکور علاوه بر دارار بودن شاخصه‌های تراژدی ارسطویی می‌توانند مصداق مؤلفه‌های هگلی نیز باشند. نگاره‌ها بر مبنای ویژگی‌های عناصر تصویری و محتوایی داستان در بسیاری از موارد با مفاهیم تراژدی از منظر هگل همپوشانی دارند. بدین ترتیب این نگاره‌ها نه تنها بر پایه‌ی اندیشه ارسطویی بلکه با استناد به مفاهیم هگلی نیز قابل تحلیل هستند.