به گواه آثار به جا مانده از تمدن های کهن منطقه‌ی خاورمیانه، از قبیل پیکره‌ها، نقوش برجسته، مهرها، متون به دست آمده و دیگر آثار یافته شده در معابد، کاخ‌ها و مقبره‌ها، موسیقی عضو لاینفک تمدن مردم این ناحیه به حساب می‌آمده و حتی مردمان تقدس خاصی برای آن قائل بودند. عیلام باستان نیز از این این قاعده مستثنا نبوده است. بررسی‌ها نشان می‌دهد تمدن و فرهنگ عیلام باستان تا حدی با موسیقی آمیخته بوده است که در تمامی مراسم‌ها و جشن‌های مذهبی اعم از نیایش‌، قربانی، نذر و نیاز، مجالس سلطنتی و تدفین حضور موسیقی رؤیت می‌شود. آثار به جا مانده از این تمدن گواه اهمیتی است که آن‌ها برای جایگاه موسیقی و نوازندگان قائل بودند. هدف از این پژوهش، تحلیل نگاه خاص جامعه‌ی عیلامی به موسیقی و اثبات پیوند آن با باورهای اساطیری است. اطلاعات و داده‌های این مقاله، به شیوه‌ی میدانی و با مراجعه به آثار موجود در موزه‌ی ملی ایران و همینطور شیوه‌ی اسنادی و مراجعه به مدارک و منابع موجود، به دست آمده و در آخر به روش توصیفی – تحلیلی به بررسی و تطبیق آن‌ها پرداخته شده است. نتیجه‌ی این تحقیق نشان می‌دهد که جامعه‌ی عیلامی به موسیقی به منزله‌ی ارتباطی میان خود و جهان فراتر از خود بر مبنای مفاهیم اساطیری نگاه می‌کند. این نگاه خاص در هزاره‌ی دوم قبل از میلاد با ظهور پیکرک‌های سفالین نوازندگان بیشتر از هر دوره‌ای شدت می‌گیرد. چرا که تمرکز روی ویژگی‌های فردی در این آثار موجب تثبیت ارتباط بین نوازنده و موسیقی با مفاهیم اساطیری می‌شود.