در ایران، محراب یکی از مهم‌ترین بخش‌های یک بنای مذهبی محسوب می‌شود و نشان دهنده‌ مهارت هنرمندان سازنده‌ آن است. در تاریخِ تزئینات معماری هنر اسلامی، همواره محراب‌ها چه به لحاظ شیوه‌ی ساخت و چه ‌از نظر نقش‌مایه‌ها و ارزش‌های خطی و خوشنویسی، بهترین و ارزشمندترین نمونه‌های موجود را در خود جای داده‌‌اند. از میان شیوه‌ها و فنون به کار رفته در تزئین محراب‌ها، استفاده‌ از کاشی‌های زرین‌فام، یکی از دشوارترین و در عین‌حال زیباترین روش‌هاست. شاهکارهای به جای مانده ‌از محراب‌های زرین‌فام، نشان‌دهنده‌ اوج به کارگیری تکنیک‌های تزئینی برای ساخت محراب‌هاست. محراب زرین‌فام امامزاده علی‌بن جعفر قم، یکی از شکوهمندترین محراب‌های زرین‌فاماست و در میان محراب‌های زرین‌فام متعلق به عصر ایلخانی و موجود در ایران، بزرگترین آنها محسوب می‌گردد و با توجه به اینکه سال‌های طولانی از معرض دید عموم دورمانده‌بود، اطلاعات اندکی از آن موجود است. شاید به این دلیل است که تاکنون این شاهکار بی‌همتای هنر ایرانی به درستی معرفی نشده وکیفیت تصویری و محتوایی آن مورد مطالعه و بازخوانی قرار نگرفته است. هدف از این پژوهش، تحلیل مضمونی و بصری محراب زرین‌فام امامزاده علی‌بن جعفر قم به عنوان یکی از شاهکارهای محراب‌سازی وبزرگترین محراب زرین‌فام عصر ایلخانی موجود در ایراناست. نتایج تحقیق، اطلاعات درخور توجهی از وضعیت صنعت کاشی و لعاب زرین‌فام در عصر ایلخانی، نام سازنده، سال تولید و کیفیت تصویری و مضمونی بزرگترین محراب زرین‌فام دوره تاریخی ایلخانی موجود در ایران در اختیار می‌گذارد.