صابئین مندائی از اقلیت‌های ساکن جنوب و جنوب غربی ایران هستند. این مردمان که خود را ایرانی می‌دانند دارای مذهب و دیانتی خاص با رگه‌هایی از ادیان بزرگ ایرانی از جمله زرتشتی و اسلام اند که از حیث پذیراخویی شهره بوده اما بنابر دلایل متعدی فرهنگ و دیانت پوشیده و ناشناخته‌ای دارند. از آنجایی که در هنر خصوصا هنرهای پیشامدرن، فرهنگ و جهان‌بینی جمعی جامعه شاکله اصلی زبان و بیان هنر و زیبایی مندرج در محصولات هنری و هنرهای صناعی است؛ با خوانش دقیق نشانه‌ها و ارزش‌های هنری مندرج در این آثار، می‌توان با وضوح بیشتری بخش‌های عمدتا پوشیده از اندیشه و جهان‌بینی گذشتگان را شناخت. هدف از این پژوهش، ضمن معرفی هنر-صنعت میناکاری صبی؛  پیروی از الگویِ انتقال و تداعی ارزش‌های فرهنگی و باورهای مذهبی در زبان و بیان هنری یک ملت است که سعی شده طرح و نقش «میناکاری صُبی» بررسی و مورد خوانش قرار گیرد تا دریچه‌ای بر فرهنگ و باورهای ناشناخته و پوشیده‌ی این اقلیت بگشاید. در این مقاله داده‌ها و اطلاعات به شیوه کتابخانه‌ای و میدانی گردآوری شده و روش پژوهش تلفیقی از توصیفی- تحلیلی و زیبایی‌شناسی و نشانه‌شناسی توأمان است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهند که دلسپردگی به نمادهای یادآورِ مسیر تکامل تمدن‌های میان‌رودان که یک برساخت در حافظه قومی است؛ علاقه به روایتگری طبیعتگرا در عین تمایل به بیان نمادین؛ چاشنی نگرش‌های نوستالژیک به تاریخ قوم و اشاراتی به نمادهای ایران باستان و نمایش نمادهای مذهبی؛ اهم معانی مستخرج از نشانه‌های طرح و نقش میناهای صبی است.